previous arrow
next arrow
Slider

PARK PRZYJAŹNI

Park Przyjaźni to projekt poświęcony rzeźbom plenerowym stojącym na poznańskiej Cytadeli. Jego nazwa związana jest z historią Parku Cytadela, w którym znajdują się dwadzieścia trzy rzeźby zrealizowane w ramach Poznańskich Spotkań Rzeźbiarskich w latach 1968–1971 (dwie z pierwotnie wykonanych dwudziestu pięciu rzeźb niestety nie zachowały się).

W 1961 roku w Poznaniu pojawiła się inicjatywa utworzenia Parku Przyjaźni i Braterstwa Broni na terenie dawnej Cytadeli. Kilka miesięcy później, w lutym 1962 roku, odbyło się pierwsze posiedzenie Społecznego Komitetu Budowy Parku-Pomnika Braterstwa Broni i Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Park miał zostać zbudowany w czynie społecznym. Patronat nad przedsięwzięciem objął ówczesny minister obrony narodowej – Marian Spychalski. Idea usytuowania w nim rzeźb plenerowych pojawiła się zaraz na samym początku. Podobne pomysły realizowano w tamtym okresie w różnych miastach w Polsce, w związku z ogólnopolską inicjatywą tworzenia rzeźb dla przestrzeni publicznych podjętą przez Zarząd Sekcji Rzeźby Związku Polskich Artystów Plastyków. Najciekawsze tego typu projekty zrealizowano w Elblągu w ramach Biennale Form Przestrzennych w latach 1965–1973, czy w Lublinie w wyniku Lubelskich Spotkań Plastycznych w latach 1976–1978. W 1965 roku odbyły się także pierwsze Spotkania rzeźbiarskie w Orońsku, w którym obecnie znajduje się Centrum Rzeźby Polskiej z parkiem rzeźb plenerowych.

CZYTAJ WIĘCEJ PRZEGLĄDAJ MAPĘ RZEŹB